Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΛΑΙΜΙΟΥ

Ο άνθρωπος και ο σκύλος με βάση την ιστορία έχουν στενούς δεσμούς εδώ και χιλιάδες χρόνια. Μεταξύ των παλαιότερων απολιθωμάτων που ξεχωρίζουν τον σκύλο από το λύκο που βρέθηκαν στη Γερμάνια και προέρχονται από τον 14ο αιώνα. Επίσης, πολλά στοιχεία έχουν εντοπιστεί στην Μεσοποταμία και την Αίγυπτο. Εκτιμάται, ότι τα πρώτα περιλαίμια δημιουργήθηκαν κοντά στην εξημέρωση των σκύλων.

Από τα αρχαιότερα στοιχεία που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του περιλαίμιου είναι ένα σκαλιστό ελεφαντόδοντο που απεικονίζει το κεφάλι ενός σκύλου σα λούκι με μακρύ λαιμό και γιακά, το οποίο χρονολογείται από 5 έως 6 χιλιάδες χρόνια π.χ.

Τα περιλαίμια που απεικονίζονται στην αρχαία Μεσοποταμία και την Αιγυπτιακή τέχνη ήταν πλατιά και συνήθως αποτελούνταν από ένα κομμάτι χοντρό σχοινί τυλιγμένο αρκετές φορές γύρω από τον λαιμό του σκύλου.

Στην μέση ανατολή τα περισσότερα σκυλιά δεν ήταν εντελώς εξοικειωμένα καθώς θεωρούνταν απεχθή και γεμάτα ασθένειες.

Αντιθέτως, στην αρχαία Μεσοποταμία και στην Αίγυπτο θεωρούνταν σύντροφοι των θεών.

Ευρήματα στην Αίγυπτο αποδεικνύουν πως οι σκύλοι εκτός από φύλακες είχαν και την ιδιότητα του κατοικίδιου καθώς και του προστάτη των προβάτων, βοοειδών κτλπ.

 Ανάλογα  με την κοινωνική κατάσταση του ιδιοκτήτη τα περιλαίμια ήταν φτιαγμένα από δέρμα ή χρυσό και έφεραν πάνω τους διάφορα διακοσμητικά καθώς και τα ονόματα των σκύλων σφραγισμένα.

Κατά τον μεσαίωνα παρατηρείται σημαντική ανάπτυξη στον τρόπο και στα υλικά κατασκευής κολάρων. Χρησιμοποιήθηκαν διάφορα υφάσματα, δέρμα, αλυσίδα, σίδερο και διάφορα πολύτιμα μέταλλα. Η ποιότητα και η εμφάνιση του περιλαίμιου εκτός του ότι ο σκύλος είχε ιδιοκτήτη, υποδήλωνε και αλλά πράγματα, όπως την κοινωνική κατάσταση του ιδιοκτήτη καθώς και την στάση του απέναντι στον σκύλο του.

Τον μεσαίωνα οι σκύλοι χρησιμοποιούνταν και για κυνήγι λαγών, ελαφιών και ως δόλωμα για αρκούδες. Τα περιλαίμιά τους λειτουργούσαν ως προστατευτικά. Επιπλέον, ήταν φαρδιά, στιβαρά, φτιαγμένα από δέρμα ή σίδερο και διακοσμημένα με διάφορους τύπους καρφιών. Τα περιλαίμια τον κατοικίδιων σκυλιών από την άλλη ήταν πιο ευαίσθητα, πιο διακοσμημένα και έφεραν κουδούνια για να τα διαχωρίζουν από τα κυνηγετικά. Οι κοινωνικοί σκύλοι ήταν προνόμιο ευγένειας και τα περιλαίμιά τους ήταν φτιαγμένα από υψηλής ποιότητας δέρμα, πολυτελή υφάσματα, ασήμι και χρυσό. Σε περιπτώσεις ιδιοκτητών με μεγάλη κοινωνική επιφάνεια υπάρχουν ευρήματα και από περιλαίμια φτιαγμένα από βελούδο, χρυσό καμβά ή διακοσμημένα με ρουμπινιά και μαργαριτάρια.

Κατά την περίοδο της αναγέννησης η απόκτηση σκύλου ως κατοικίδιο ήταν διαδεδομένη ακόμα και στη μεσαία τάξη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την παραγωγή πιο απλών κολάρων. Χαμηλότερης ποιότητας μεν, πιο προσιτών σε τιμή δε. Τα περιλαίμια αυτής της εποχής είχαν συχνά αναγνωριστικό ρόλο και έφεραν ένα λουκέτο που συμβόλιζε ότι ο σκύλος είχε ιδιοκτήτη. Σύνηθες ήταν επίσης το να έχουν σφραγισμένα πάνω τους το όνομα του σκύλου ή διάφορα μέρη, χάρτες και ιστορίες. Η εκτροφή των σκύλων περιοριζόταν από διάφορους νομούς  και φόρους. Όμως, από την Βικτωριανή εποχή και μετά  καθιερώθηκε όπως την γνωρίζουμε έως σήμερα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *